Monthly Archives: September 2021

Czy wiesz, że ślimaki mają tysiące małych ząbków?

Zęby ślimaka morskiego Aplysia juliana

Ślimaki mogą jeść praktycznie wszystko. Niektóre, ku rozpaczy ogrodników (w tym mnie) zjadają świeże rośliny. Inne jedzą zwierzęta, takie jak dżdżownice lub nawet inne ślimaki, odpady zwierzęce, gnijącą roślinność lub grzyby. Niektóre gatunki jedzą jeden rodzaj pokarmu, inne są mniej wybredne, ale praktycznie wszystkie ślimaki lądowe używają swoich malutkich ząbków podczas żerowania.

Ślimaki nie przeżuwają pokarmu przed “połknięciem”, ale zeskrobują i rozdrabniają go za pomocą narządu zwanego tarką albo radulą. Jest ona nieco podobna do naszego języka, ale pokryta wieloma rzędami maleńkich ząbków. Ślimak wystawia swoją tarkę na zewnątrz, aby zeskrobać pokarm. Jeśli pokarm jest w większym kawałku, np. liść, ślimaki mogą go przeciąć szczęką (ślimaki mają tylko jedną – górną) przed rozdrobnieniem.

Ślimak zgarniający jedzenie za pomocą swojej tarki/raduli – zęby pokazane jako zygzaki

Liczba, wielkość, kształt i rozmieszczenie zębów na tarce różnią się u poszczególnych gatunków. Niektóre ślimaki mają ponad 100 000 zębów. Właściwości zębów zależą od rodzaju pokarmu, którym odżywia się ślimak. Kształt zębów może być też różny w zależności od położenia na tarce.

Tarka/radula i pojedynczy ząb drapieżnego ślimaka Selenochlamys ysbryda
Zęby wszystkożernego ślimaka Cornu aspersum

Zęby zbudowane są z chityny – tego samego biopolimeru, z którego zbudowany jest szkielet zewnętrzny owadów. Mogą być również utwardzone przez minerały takie jak żelazo, krzem, wapń czy magnez. Ślimak używa głownie zębów z przodu tarki i dlatego one najszybciej się zużywają. Z tyłu natomiast stale wyrastają nowe zęby, które zastępują te zużyte.

Ślimaki zeskrobujące glony z twardej powierzchni (np. szkła szklarni) zostawiają charakterystyczny ślad:

Podczas gdy na miękkich owocach lub grzybach tarka zostawia mniej regularne ślady:


Powyższy tekst odnosi się głównie do ślimaków lądowych, gdyż wszystkie one (z jednym znanym wyjątkiem) posiadają tarkę. Ale ta struktura jest obecna u wielu innych mięczaków, na przykład ślimaków wodnych i głowonogów, takich jak kalmary i mątwy, a także w zredukowanej formie u ośmiornic.


Zdjęcia (od góry do doły): RME-OT Caracas- Venezuela; Debivort; Amgueddfa Cymru; Krings et al. 2019; Magdalena Kozielska-Reid (dwa ostatnie zdjęcia).


You can find the English version of this post here.

Did you know that snails have thousands of little teeth?

Teeth of a sea slug – walking sea hare (Aplysia juliana).

Snails and slugs can eat practically everything. Some eat fresh plants, to the despair of gardeners, me included. Others eat live animals, such as earthworms or even other snails, animal waste, rotting vegetation or fungi. Some species eat one type of food, others are less picky, but practically all lands snails and slugs use their tiny teeth when feeding.

Snails* don’t chew their food before “swallowing” but scrape it up and rasp it using a structure called radula. It is a somewhat similar to our tongue, but covered with many rows of tiny teeth. The snail sticks its radula out to scrape the food. If the food is in a larger piece, e.g., a leaf, snails can cut it with their jaw (snails only have an upper one) before rasping it.

Snail using its radulae to obtain food – teeth shown as zig-zags

The number, size, shape and distribution of the teeth on radulae differ between species. Some snails have more than 100 000 teeth. The properties of the teeth depend on the type of food a snail eats. The shape of the teeth can also vary across the radula.

Radula and individual tooth of a predatory ghost slug, Selenochlamys ysbryda
Teeth of an omnivorous garden snail Cornu aspersum

The teeth are made of chitin – the same biopolymer from which the external skeleton of insects is made. They can also be hardened by minerals like iron, silicon, calcium or magnesium. the teeth at the front of radulae are used the most and thus wear out the fastest. But new teeth are constantly growing at the back, to replace the worn ones.

Snails grazing on algae from a hard surface (like glass) leave a characteristic trail:

 While on a soft fruit or mushroom, they leave less regular marks:


The text above refers mainly to land gastropods (snails and slugs) as all of them (with one known exception) have radula. But this structure is present in many other molluscs, for example aquatic gastropods and cephalopods like squids and cuttlefish and in reduced form in octopuses.


* For a better flow of the text I only write snails, but I mean snails and slugs unless specified otherwise.


Polską wersję tego wpisu możesz znaleźć tutaj.


Photos (in the order of appearance): RME-OT Caracas- Venezuela; Debivort; Amgueddfa Cymru; Krings et al. 2019; Magdalena Kozielska-Reid (two last photos).

Czy wiesz, że sójki dają się nabrać na magiczne sztuczki i nie zawsze im się to podoba?

Sójka zwyczajna

Jakiś czas temu po Internecie krążył filmik z orangutanem żywiołowo reagującym na sztuczkę ze znikającym owocem.

Pokazywane zwierzętom magicznych sztuczek nie służy tylko do zbierania polubień na YouTube, ale może też pomóc w zrozumieniu procesów poznawczych zwierząt i ich postrzeganiu świata.

Niedawno naukowcy zbadali, jak sójki (Garrulus glandarius) reagują na magiczne sztuczki i niespełnione oczekiwania. Ptaki te należą do krukowatych, grupy ptaków znanej z wysoko rozwiniętych zdolności poznawczych i inteligencji. Niektóre z nich nawet same stosują sztuczki – gdy wiedzą, że są obserwowane, zachowują się tak, jakby chowały jedzenie w wielu miejscach, ale tak naprawdę robią to tylko w niektórych, sprytnie manipulując jedzenie dziobem.

Tym razem naukowcy pokazali sójkom sztuczkę, w której udawali, że wkładają smakołyk do jednego z dwóch plastikowych kubeczków, ale tak naprawdę chowali smakołyk w dłoni, tak jak zrobiłby to magik próbujący nabrać ludzi. Następnie obracali oba kubeczki do góry dnem, a ptak mógł je podnieść, by dostać smakołyk. Sztuczka polegała na tym, że wcześniej naukowcy włożyli już do wybranego kubeczka smakołyk – albo tego samego rodzaju, który pokazali sójce, albo inny. Jeśli włożyli inny smakołyk, mógł on być bardziej albo mniej pożądany przez daną sójkę niż ten pokazany.

Sztuczka z „zamianą” jedzenia. Schemat z oryginalnego artykułu.

Sójki podnosiły kubeczek, do którego naukowiec „wkładał” jedzenie, ale reagowały inaczej w zależności od tego, czego się spodziewały i co znalazły. Jeśli ptak znalazł ten sam smakołyk, który „widział”, że był umieszczany w kubeczku, to go po prostu szybko zjadały, niezależnie od tego czy był to jego ulubiony smakołyk, czy nie. Jeśli jednak ptak znalazł pod kubeczkiem lepszy smakołyk od tego, który „chował” człowiek, zjedzenie go zajmowało trochę więcej czasu i czasem ptak zaglądał do kubka, jakby chciał sprawdzić, gdzie znajduje się oczekiwane jedzenie. Jednak najbardziej dramatyczną reakcję wywoływała sytuacja, w której ptak spodziewał się ulubionego smakołyku, a znajdował gorszy. Wówczas często sprawdzał kubeczek jeszcze raz, zaglądał pod drugi, a w około połowie przypadków w ogóle nie zjadał pokarmu (nawet jeśli normalnie zjadał ten smakołyk, gdy się go spodziewał).

Silna reakcja na przykrą niespodziankę, podobna jest do reakcji emocjonalnej ludzi, gdy coś stracą. Nikt nie lubi, jeśli mu się coś obieca, a potem tego nie daje. I tak jak u ludzi, te sójki, które były bardziej dominujące okazywały silniejsze niezadowolenie – częściej odrzucały jedzenie, które było gorsze niż się spodziewały.

Jestem ciekawe, czego jeszcze w przyszłości nauczą nas o zwierzętach doświadczenia z użyciem magicznych sztuczek.


Jeśli chcesz zobaczyć nagranie z tego doświadczenia, kliknij tutaj.


You can find the English version of this post here.


Zdjęcie sójki: Steffi Wacker from Pexels.

Did you know that jays fall for magic tricks and don’t always like it?

Eurasian jay

Some time ago, a video of an orangutan vividly reacting to a disappearing fruit trick circulated on the internet.

Besides collecting YouTube likes, showing magic tricks to animals can also help to understand animals’ cognitive processes and their perception of the world.

Recently, scientists studied how Eurasian jays (Garrulus glandarius) react to magic tricks and unfulfilled expectations. Jays are corvids – a group of birds known for their highly developed cognitive skills. They even use tricks themselves – when they know they are being watched, they act as if they are hiding food in many places, but only truly do so in some, cleverly manipulating the food with their beak.

Recently, scientists showed jays a trick in which they pretended to insert a treat in one of two plastic cups, but actually hid the treat in their hand, just as a magician would do when trying to fool people. They then turned both cups upside down and the bird could turn them over to get the treat. The trick was that beforehand, the scientists had already put a treat into the chosen cup, either of the same kind as they showed the jay, or a different one. If they put in a different one, it could be either more or less desirable to the particular jay than the shown treat.

The trick of ‘swapping’ food. Diagram from the original article

The jays consistently picked up the cup into which the scientist ‘inserted’ the food, but reacted differently depending on what they expected and what they found. If the birds found the same treat that they ‘saw’ being placed in the cup, they just ate it quickly, regardless of whether it was their favourite treat or not. However, if the bird found a better treat under the cup than the one the human showed to it, it took a little longer to eat it and sometimes the jay would look into the cup as if to check where the expected food was. However, the most dramatic reaction occurred when the bird expected a favourite treat but found an inferior one. Then it often checked the cup again, looked under the other one and in about half of the cases did not eat the food at all (even if it would normally eat this treat when it was expecting it).

This strong reaction to an unpleasant surprise is similar to how humans react when they lose something. No one likes it if they are promised something but they don’t get it. And just like in humans, those jays that were more dominant showed stronger dissatisfaction – they were more likely to reject food that was worse than they expected.

I am curious to see what future experiments using magic tricks will teach us about animals.


If you want to see recordings from this experiment, click here.


Jay photo by Steffi Wacker from Pexels.